Ondokuz Mayıs Üniversitesi Samsun Sağlık Yüksekokulu, Samsun

AMAÇ: Bu çalışma, kendi evinde yaşayan yaşlı bireylerin algıladıkları sosyal destek faktörlerini, depresif belirti sıklığını araştırmak ve sosyal destek ile depresif belirti sıklığı arasındaki ilişkiyi ortaya koymak amacıyla yapılmıştır. YÖNTEM: Araştırma tanımlayıcı nitelikte bir çalışmadır. Veriler 1 Şubat- 20 Mayıs 2007 tarihleri arasında toplanmıştır. Bu çalışma Samsun il merkezinde bulunan Alanlı Köyünde ailesiyle ya da yalnız yaşayan 65 ve üzeri yaştaki bireylerle yapılmıştır. Çalışma grubu kendi evinde yaşayan 62 bireyden oluşmuştur. Veriler üç ayrı form kullanılarak elde edilmiştir: 1. Sosyo-Demografik Bilgi Formu, 2. Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği, 3. Geriatrik Depresyon Ölçeği. Verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistiklerle birlikte, normal dağılım gösteren veriler için t testi ve korelasyon analizi, normal dağılım göstermeyen verilerde ise Mann Whitney U (U) ve Kruskall Wallis (KW) testleri kullanılmıştır. BULGULAR: Yaşlıların yaş ortalamaları 71,74±5,72 yıldır. Yaşlıların % 48,4‘sı erkek, %51,6‘sı kadındır. Çalışmada Samsunda kendi evlerinde aileleriyle veya yalnız başlarına yaşayan 65 yaş üzeri bireyler geriatrik depresyon ölçeği (GDÖ) ve algılanan aile desteği ölçeği ile tarandı. Yaşlıların GDÖ‘nden aldıkları ortalama puan 11,09± 6.,20 idi. Yaşlıların günlük işlerini yapabilme ve sigara içme durumları ile depresyon durumları arasında ilişki saptanmıştır. Evde yaşayanların yaşlıların “%37,1‘inde eşik üstü depresif belirti sıklığı saptanmış ve depresyonla algılanan sosyal destek arasında anlamlı bir ilişki (r=-,237) bulunmamıştır. SONUÇ: Bu araştırmada, yaşlılarda depresif belirtilerin az görüldüğü ve sosyal destek algısının yeterli olduğunu bulunmuştur.